Uitersten die onafscheidelijk zijn.
Bij de Wet van Polariteit die niet cyclisch is, wordt gesproken over uitersten van hetzelfde. Deze uitersten zijn altijd met elkaar verbonden. Enkele voorbeelden zijn: licht en donker, hoog en laag, warm en koud, vreugde en verdriet, enzovoort. De uitersten komen voor op fysiek, mentaal of spiritueel vlak. Polariteit verwijst naar het verschil in richting en omvat de twee uitersten van één en dezelfde schaal of continuüm. Ondanks hun polariteit zijn beide onafscheidelijk van elkaar. Het verschil tussen deze uitersten ligt in de mate van expressie. Zonder deze polen is er geen ervaring of ontwikkeling mogelijk; hoog heeft alleen betekenis als er ook laag aanwezig is, warm heeft alleen betekenis als er ook koud aanwezig is. Dit is een wereld van subjectieve relativiteit, wat betekent dat iets alleen bestaat of als waar wordt beschouwd in verhouding tot iets anders. Bijvoorbeeld: warm en koud; waar warm begint en koud eindigt, hangt af van de perceptie van de persoon, waarbij de persoon zelf de norm bepaalt. Zo is ons hele bestaan ingericht.
In Het licht zal je bevrijden N. Milanovich & S. McCune wordt uitgelegd dat ieder ding uitersten heeft en verbonden is met elkaar:
De Wet van Polariteit beschouwt een voorwerp of conditie op zichzelf, als losstaand van andere objecten of condities. Zo kan bijvoorbeeld op een continuüm ‘liefde’ niet worden gerelateerd aan ‘winter’, omdat deze condities zich op verschillende vlakken bevinden, of verwijzen naar verschillende categorieën, objecten of relaties. Als we nadenken over deze condities of voorwerpen, die zich op hetzelfde continuüm bevinden, komen we er al snel achter dat er geen absoluten bestaan. Op welk moment verandert water van warm in koud, of wanneer wordt de zomer winter? Tegengestelden zijn de beide uitersten van een en hetzelfde ding. Het verschil ligt gewoon in de mate waarin we iedere pool waarnemen die zich op hetzelfde continuüm bevindt.
(N. Milanovich & S. McCune, 2017, p.213)
Van polariteit tot evenwicht.
Om de Wet van Polariteit beter te begrijpen, is het nuttig om je een slingerbeweging voor te stellen: de twee polen van de slinger geven het volledige bereik van bijvoorbeeld de emotie liefde en haat weer. Wanneer de slinger zich in het gebied van haat bevindt, biedt onze geest altijd de mogelijkheid om door bewust te kiezen de slinger naar de andere pool van liefde te bewegen. Het uiteindelijke doel is het vinden van het midden, zodat polariteit ons niet langer leidt. Daar is geen liefde of haat, maar wel onvoorwaardelijkheid. Eenmaal hier aangekomen, zal ons ego weinig inbreng hebben, maar ontstaat er verbinding met Het Zelf. In Het licht zal je bevrijden van N. Milanovich en S. McCune wordt gezegd dat: “Iedere uitgezonden reactie moet vervolgens worden geanalyseerd op de frequentie die ze bevat en dan kan een besluit worden genomen om het gedrag te veranderen naar een hogere of lagere frequentie. Dit is mogelijk omdat alle dingen zich op een continuüm bevinden” (2017, p.215).
Ontwikkelen binnen de Wet van Polariteit.
Wij zijn naar de aarde gekomen om te creëren en vervolgens te ervaren. Het leven is een scheppingsproces: vanuit de creatie volgt de ervaring en vanuit de ervaring volgt weer ontwikkeling. In de ziel ligt alle kennis besloten; echter, deze is absoluut en mist de ervaring. Om te kunnen ervaren, zijn uitersten, zoals in de wet van polariteit, noodzakelijk; er moet een context gecreëerd worden. Omdat het onvermijdelijk en noodzakelijk is dat wij tijdens onze reïncarnatie een ego ontwikkelen, is er sprake van dualiteit zoals goed en slecht, vreugde en pijn, enzovoort. Binnen deze context van subjectieve relativiteit (dualiteit) ervaren we onze creaties, die wij met onze gedachten, woorden, emoties en daden hebben gecreëerd. Dit creatieproces tussen de uitersten levert ons in vele levens meer ervaring, bewustzijn en nieuw inzicht op. Met bewustzijn wordt hier bedoeld: inzicht door ervaring. Om ons bewustzijn te vergroten, is het noodzakelijk om zowel de uitersten als alles wat daartussen ligt te ervaren.
Van dualiteit naar balans.
Het doel is, zoals altijd, ontwikkeling, of anders gezegd: de terugkeer naar huis. Wanneer we als mens de behoefte hebben om niet langer de uitersten van het leven te ervaren, nemen we afscheid van de dualistische wereld van het ego. Dit gebeurt niet door een beetje van beide uitersten te nemen en deze te mengen, maar is alleen mogelijk door kennis en ervaring. Concreet betekent dit dat iemand door kennis en ervaring het vermogen heeft om in alle situaties in evenwicht te blijven en altijd te kiezen voor innerlijke vrede. Dat betekent dat we controle hebben over ons mentale en emotionele lichaam. Met controle wordt niet bedoeld dat alle emoties ingehouden worden, maar dat we ze werkelijk herkennen voor wat ze zijn, namelijk de wereld van het ego. Wanneer we kijken naar de twee uitersten van liefde en haat, is het midden onvoorwaardelijk. Dit betekent dat we niet langer geleid worden door de uitersten van liefde of haat, maar een staat van zijn bereiken waarin we zonder oordeel en voorwaarden kunnen zijn. In deze balans is er geen sprake van het ego dat kiest voor één van de polen, maar ontstaat er verbinding met de ziel. Een uitspraak die hierbij past is:
Wees op de wereld, maar niet van de wereld.
